Weekendje Bolgatanga heeft deugd gedaan: overdosis frieten, koffie en confituur… Overdag lekker boekje lezen onder de schaduw van de mangobomen. `s Avonds leuke gesprekken gehad met Carole, manager van Meet Africa en ook vrijwilliger. Ze verblijft hier in totaal 9 maanden… Onze Westerse inzichten vergeleken met de Ghanese en lekker gefilosofeerd over leven, werk, relaties… Tja, Ghanezen zijn ongelofelijk lieve mensen, maar de meeste mensen hier hebben het IQ van ….. en daarom doet het eens deugd om eens lekker te zeveren, ook al is dat dan met een Hollandse -:)
Wat me hier vooral opvalt in Ghana is dat de samenleving op verschillende snelheden loopt. Als je in een dorpje belandt en je stelt jezelf de vraag of dit nu 13de, 14de, 15de of 21ste eeuw is, je zou het echt niet kunnen zeggen, totdat plots dan omalief in haar traditioneel gewaad vanachter haar hutje komt aanstormen en staat te schreeuwen tegen een nieuwe Nokia gsm… Die invloed van het Westen zie je ook in de steden: de internetcafeetjes rijzen hier als paddestoelen uit de grond, weliswaar met de snelheid van een commodore 64-processor, op straat vind je overal verkopers van pay-cards voor mobieltjes. Stromend water en electriciteit is dan weer vaak ver zoek. Op enkele vierkante meters sla je hier dus makkelijk een paar industriele revoluties over.. Ook het feminisme zou een vette kluif hebben hier in Ghana, maar deze story bewaar ik best voor thuis...
Andere tegenstellingen merk ik op het werk: Ghanezen hebben soms goede ideeen, zoals bijvoorbeeld preventie op scholen ipv repressie (slaan en straffen), problem solving en coaching children… Als ik dan vraag hoe zich dat in de praktijk vertaalt, en hoe we dit gaan aanpakken, dan zijn ze `ermee bezig`: `that`s what we are dealing right now…`
Het komt er dus op neer dat de organisatie waar ik voor werk al 4 jaar bezig is, maar dat ik blijkbaar de eerste ben die echt bijlessen geeft aan zwakke leerlingen… de vraag die ik me dan deze week meerdere malen bij mezelf gesteld heb is; `WAT HEBBEN JULLIE DIE 4 JAAR DAN EIGENLIJK GEDAAN ?` Nu begrijp ik plots waarom er geslapen wordt op het werk, naar de winkel wordt gegaan tijdens de uren en je mag uitslapen, zolang je mr. Theodor maar verwittigt, wat ga ik me moeten aanpassen in Zaventem als ik terugkom. Onze Belgische arbeidsdiscipline en -ethos mag er best wel wezen…Een kruisbestuiving van beide culturen zou ideaal zijn, denk ik soms...
De laatste dagen naderen in mijn dorp en ik ga mijn familie echt missen: hun grenzeloze gastvrijheid en hun altijd goed humeur hebben me echt `gepakt`. Nog twee nachten in mijn hutje en dan zit `mijn` eerste avontuur erop en `ons` tweede avontuur begint samen, Griet en ik, reizen in Ghana, zalig… Ik kijk er nu al naar uit om samen met Griet terug te komen naar Tamale binnen 14 dagen.
Verder heb ik het me wel al meerdere malen beklaagd door te zeggen dat ik niet geloof, vele Ghanezen hebben opgevangen dat die blanke man niet in God gelooft, en vriendelijk zoals ze zijn, willen ze me dagelijks naar church brengen om me te doen inzien van het wonder van Gods`bestaan, haha...
Dit is mijn laatste berichtje vanuit Tamale, het volgende zullen we met zijn tweetjes ondertekenen. Bedankt voor de vele reacties op mijn blog vanuit thuisland, doet deugd om te horen hoe het allemaal met jullie gaat: Dreesen junior, stamp die directeur van Binpac maar eens goed onder zijn kont als ge vertrekt, verf ze nog goed (kus aan Charlotteke) en Dreesen senior, enjoy the party, Schrooten en Leneke amuseren zich blijkbaar ook in Okkeziel, al de rest, zeker ook familie Renette, have a niiiiiiiiiiiiiiiiiiiiice day...
Mbamba
woensdag 25 juli 2007
donderdag 19 juli 2007
homies,
De electriciteit doet het al twee dagen niet op kantoor en we zitten dus zonder stroom, technisch werkloos. Niemand die weet hoe het komt, hoe lang het nog duurt of er uberhaupt iemand komt zien.. We will see mister Derrick, maybe tomorrow, haha`
Ik profiteer er dus even van en zit nu lekker te chillen in het internetcafe (airco zalig...) Deze week heb ik een documentaire gemaakt over school-life in Ghana. Een echte zoektocht, nee zeg maar queeste, was het om hier een videocamera te vinden. Niet dat ze niet behulpzaam de Ghanezen, maar ze begrijpen het verschil niet tussen een VIDEO camera en een FOTO camera. Soit, camera in mijn bezit en docu staat eindelijk op cd-rom en het resultaat is jaja het mag er wezen (tis hier zo moeilijk om bescheiden te blijven in Ghana). Ik heb de journalist in mij nog eens even naar boven gehaald en ik hoop met deze docu iets (wat weet ik niet, al is het maar het besef dat wij het oh zo retegoed hebben,maar niet beseffen) te bereiken in Belgie en Ghana, ik vond het echt nodig dat mensen kunnen zien hoe het onderwijs hier aan toe gaat, mission achieved! Mr. Theodor (my boss) is er zelfs extasisch van geworden, de brave man is direct naar church gegaan na het zien van docu (Mr. Derrick it seems that God have sent you... Why are you laughing mr. Derrick, tjaa......?)
Re-spect voor mr. Theodor trouwens, hij heeft YICC opgestart en met zijn loon als leerkracht van 80 Euro per maand voorziet hij zelf de organisatie: hier betaalt hij zijn personeel mee, logistiek, gebouw, alles. Geen subsidie, geen investeerders, noppes. HIj hoopt nu via funds raising zijn leningen te kunnen afbetalen, maar hij heeft het er allemaal voor over want `we are serving humanity`, schoon eh... Hij doet hier echt, en dat is gemeend, verdomd goed werk voor the kids.
Dit weekend ga ik op uitstap naar Bolgatanga in het Noorden (bijna Burkina Faso): een lekker hotel met douche en Westers eten (wat snak ik naar een boterham met kaas, of asperges of spaghetti of .....) gaat me deugd doen. Ik kan het woord mais nog amper spellen...
Dit weekend ga ik op uitstap naar Bolgatanga in het Noorden (bijna Burkina Faso): een lekker hotel met douche en Westers eten (wat snak ik naar een boterham met kaas, of asperges of spaghetti of .....) gaat me deugd doen. Ik kan het woord mais nog amper spellen...
Eens even op mezelf zijn heb ik ook wel nodig, want in het dorp lopen er altijd wel 5 of 10 mensen rond me. Volgende week komt Grietje eraan, yes yes...
Mbamba greets you all
p.s. Wie pakt wat in de tour dit jaar (epo, bloedzakjes, whiskey, groene trui,...) ??
p.p.s. Steven, you rock, leve KRC
maandag 16 juli 2007
mbamba is my name now
bijna twee weken in Ghana en ik moet zeggen dat ik al goed ingeburgerd ben hier: de koeien of geiten op straat, de auto`s zonder voorruit, de verkopers langs de weg.... het begint te wennen. En als ik na mijn werk terug naar huis fiets (elke dag 40 minuten heen!) en ik in mijn hutje aankom, voelt het bijna (maar natuurlijk niet helemaal) als `thuis` komen. Het dagelijkse groetritueel is ook bijna routine geworden, het gaat als volgt; desebaa (goeiemorgen), antwoord: naaaaaaaa, opnieuw desebaa, opnieuw naaaa, daarna ah bijlija (goed geslapen), antwoord: gom bien (ja dank u), dit herhaalt zich zonder overdrijven wel 100 keer per dag: Ghanezen houden eenmaal van een babbeltje....
Deze week ben ik beginnen te werken op YICC: Youth Idleness Control Center. Het is een begeleidingsinstituut voor scholen. Ik hou me vooral bezig met de studenten: zwakke leerlingen, leerlingenbegeleiding en bijscholing. Mijn collega`s zijn Ransford, Rosemary en Rashiba. Mijn baas isMr. Theodor, in een vorig leven bijbelse prediker en dat hebben ze hier geweten. Elke morgen bidden en praisen we the lord met de hele reutemeteut. De evangelies en psalmen komen me nu al de strot uit. (thank you Lord, for sending Mr. Derrick to Ghana here with us, so he can do your work here on earth, AMEN) Ik heb hem uiteraard nog niet durven zeggen dat ik niet geloof, de man krijgt een hartattaque vrees ik.
De ontmoetingen met de leerlingen en de omstandigheden waarin ze moeten leven, zijn soms wel zwaar om te verduren. Kinderarbeid is hier eerder de regel dan de uitzondering, dus van studeren komt er weinig in huis, met als gevolg dat vele 15-16-17 jarigen niet kunnen lezen of schrijven. Na school, direct naar de markt om eender wat te verkopen, dat is wat het merendeel van de jongens en meisjes moeten doen hier. Als Westerling is het moeilijk om dit te vatten en zou kinderarbeid verboden moeten worden, zeker als je zo kleine dreumesjes op straat ziet, maar de langs de andere kant is de armoede hier zo groot, dat kinderen mee moeten voorzien in het gezinsinkomen. De armoede heeft hier zo zijn invloed op het hele sociale leven, inclusief het onderwijs dus. Soms wil ik hier zoveel doen voor de kinderen hier, maar het probleem is zo veel groter dan je kan voorstellen... Toch heb ik het gevoel dat ik op een kleinschalige manier wel het verschil kan maken. Zo heb ik een les over het alfabet aan 14-17 jarigen gegeven (!!). Na de les begrepen ze eindelijk het verschil tussen J en G. Als dan zo een klein prutske u komt zeggen van: God Bless you Mr. Derrick for teaching us the alphabet... tja dan moet ge even op uw tanden bijten... Ook malaria is hier helaas aanwezig bij de kinderen, helaas kunnen ze geen ziekenhuis betalen en dan denk je; `Zou ik nu niet hun ziekenhuisrekening betalen (nog geen 5 euro) en hun daarmee helpen?`, maar voordat je het weet staan er hier dan morgen 10 van die knaapjes...Ik heb ze dan maar malaria-pillen gegeven..
Voor de rest word ik hier op het werk, en ook thuis, als een prins behandeld. Ze willen echt altijd het beste voor je, echte liefde man!! Ransford is mijn persoonlijke chauffeur en de twee dames verzorgen me echt super (tis hier zo warm soms....)
In het dorp heb ik deze week mijn stamnaam gekregen, Mbamba is my name, het betekent: ik ken jullie, ben er best fier op! Als ik terugkom van mijn werk, ga ik altijd met pa naar lokale bar, hij moet trouwens zijn dagelijkse `medecin` hebben, anders wordt hij ziek, zegt hij: een vol glas vol lokale boecht (iets tequila-achtig, vermoed ik) en pa is weer gezond, ik hou het meestal bij 1 biertje (echt 1, want het is 75 cl !!!): lekker chillen
that was for it for today, deze week heeft het trouwens voor de eerste keer in twee maanden geregend, lekker fris was het savonds, zalig. Ik ga deze week proberen om een soort documentaire te maken over school-life in Ghana, nu nog een video-camera proberen te vinden... makkelijker gezegd dan gedaan hier
Allee Mbamba greets you all
no pictures helaas (internet hier is grrrrrrrrr........)
Deze week ben ik beginnen te werken op YICC: Youth Idleness Control Center. Het is een begeleidingsinstituut voor scholen. Ik hou me vooral bezig met de studenten: zwakke leerlingen, leerlingenbegeleiding en bijscholing. Mijn collega`s zijn Ransford, Rosemary en Rashiba. Mijn baas isMr. Theodor, in een vorig leven bijbelse prediker en dat hebben ze hier geweten. Elke morgen bidden en praisen we the lord met de hele reutemeteut. De evangelies en psalmen komen me nu al de strot uit. (thank you Lord, for sending Mr. Derrick to Ghana here with us, so he can do your work here on earth, AMEN) Ik heb hem uiteraard nog niet durven zeggen dat ik niet geloof, de man krijgt een hartattaque vrees ik.
De ontmoetingen met de leerlingen en de omstandigheden waarin ze moeten leven, zijn soms wel zwaar om te verduren. Kinderarbeid is hier eerder de regel dan de uitzondering, dus van studeren komt er weinig in huis, met als gevolg dat vele 15-16-17 jarigen niet kunnen lezen of schrijven. Na school, direct naar de markt om eender wat te verkopen, dat is wat het merendeel van de jongens en meisjes moeten doen hier. Als Westerling is het moeilijk om dit te vatten en zou kinderarbeid verboden moeten worden, zeker als je zo kleine dreumesjes op straat ziet, maar de langs de andere kant is de armoede hier zo groot, dat kinderen mee moeten voorzien in het gezinsinkomen. De armoede heeft hier zo zijn invloed op het hele sociale leven, inclusief het onderwijs dus. Soms wil ik hier zoveel doen voor de kinderen hier, maar het probleem is zo veel groter dan je kan voorstellen... Toch heb ik het gevoel dat ik op een kleinschalige manier wel het verschil kan maken. Zo heb ik een les over het alfabet aan 14-17 jarigen gegeven (!!). Na de les begrepen ze eindelijk het verschil tussen J en G. Als dan zo een klein prutske u komt zeggen van: God Bless you Mr. Derrick for teaching us the alphabet... tja dan moet ge even op uw tanden bijten... Ook malaria is hier helaas aanwezig bij de kinderen, helaas kunnen ze geen ziekenhuis betalen en dan denk je; `Zou ik nu niet hun ziekenhuisrekening betalen (nog geen 5 euro) en hun daarmee helpen?`, maar voordat je het weet staan er hier dan morgen 10 van die knaapjes...Ik heb ze dan maar malaria-pillen gegeven..
Voor de rest word ik hier op het werk, en ook thuis, als een prins behandeld. Ze willen echt altijd het beste voor je, echte liefde man!! Ransford is mijn persoonlijke chauffeur en de twee dames verzorgen me echt super (tis hier zo warm soms....)
In het dorp heb ik deze week mijn stamnaam gekregen, Mbamba is my name, het betekent: ik ken jullie, ben er best fier op! Als ik terugkom van mijn werk, ga ik altijd met pa naar lokale bar, hij moet trouwens zijn dagelijkse `medecin` hebben, anders wordt hij ziek, zegt hij: een vol glas vol lokale boecht (iets tequila-achtig, vermoed ik) en pa is weer gezond, ik hou het meestal bij 1 biertje (echt 1, want het is 75 cl !!!): lekker chillen
that was for it for today, deze week heeft het trouwens voor de eerste keer in twee maanden geregend, lekker fris was het savonds, zalig. Ik ga deze week proberen om een soort documentaire te maken over school-life in Ghana, nu nog een video-camera proberen te vinden... makkelijker gezegd dan gedaan hier
Allee Mbamba greets you all
no pictures helaas (internet hier is grrrrrrrrr........)
zondag 8 juli 2007
de blanke panter
Goodmorning,
bedankt voor de berichtjes, leuk om te nieuws te horen vanuit Belgie (dank u Steven om te horen dat de Fixkes nog altijd op 1 staan...)
De dagen vliegen hier voorbij, de nachten iets minder (hot!!!). Zoveel indrukken, dat ik het nauwelijks kan bevatten. Met teletijdmachine van professor Barabas ben ik intussen in mijn dorp aangekomen en een paar eeuwen terug in de tijd gekatapulteerd: ongelofelijk hoe de mensen hier (kunnen) leven: overal hutjes van stro, mens en dier in harmonie (geiten, kippen, parelhoenen, varkens, honden, katten,..... onder de schaduw van een boom zitten te wachten op..... de regen. Ik heb inmiddels door waarom de mannen hier niets doen: het zijn allemaal boeren en het heeft lange tijd niet meer geregend, hun oogst is echt aan het mislukken en dat is hier echt een ramp aan het worden, geen nood ik lijd geen honger... Ondanks dit alles
blijven ze lachen en vriendelijk wezen: die blanke man moet immers het gevoel hebben dat hij hier welkom is in Ghana. Voor de kinderen uit het dorp ben ik een attractie: als zotten springen ze rond me en het is helemaal feest als ik mijn camera laat zien. Ze spelen een ganse dag met een autoband, een bol garen, maken tekeningen in het zand of dansen en springen de ganse dag in het rond, gene Playstation of Playmobile nodig.
Maandag begin ik te werken in Tamale. Kort gezegd, ik start een onderzoek naar de kwaliteit en het niveau van het onderwijs in Ghana. Mijn directeur kwam heel gedreven over en er was zelfs een computer in zijn bureau. In de voormiddag zal ik scholen bezoeken en in de namiddag gesprekken houden met leerkrachten en leerlingen. Eergisteren werd er me verteld dat de leerkrachten nog altijd een grote stok achter hun handen houden, voor het geval...
Ik ben benieuwd.
Mijn hut
Mijn gastfamilie is heel goed voor me, mijn vader is Mr. Razak. Hij lacht altijd en hij heeft een hoog aanzien in het dorp. De taal is alleen soms moeilijk, hij praat vrij slecht Engels en ik versta hem soms maar half... Na mijn eerste dag mocht ik al meteen mee naar een doopfeest van een familielid, ik moest me wel kleden in de traditionele Afrikaanse klederdracht...
Gisteren werd ik uitgenodigd op het voetbalveld om mee te spelen. Het was maar een training zeiden ze: 100 dorpelingen stonden langs de kant te kijken naar de training en toen ik op het veld werd geroepen, joelden ze als zot... Saliminga, saliminga (blanke man) en maar lachen: niet dat ze me uitlachen, ze zijn het niet gewend om een blanke te zien sporten. Ik ging in de goal staan en redde een paar mooie ballen (bescheiden als ik ben). Na de wedstrijd: "Saliminga, saliminga, you join our team tomorrow, you are white panter, very good " hehe... 4-3 gewonnen
Tot de volgende.... hieronder nog wat kiekjes
Dirk
Een echte geitenmarkt... overzicht van mijn dorp op het doopfeest in Africa-style
bedankt voor de berichtjes, leuk om te nieuws te horen vanuit Belgie (dank u Steven om te horen dat de Fixkes nog altijd op 1 staan...)
De dagen vliegen hier voorbij, de nachten iets minder (hot!!!). Zoveel indrukken, dat ik het nauwelijks kan bevatten. Met teletijdmachine van professor Barabas ben ik intussen in mijn dorp aangekomen en een paar eeuwen terug in de tijd gekatapulteerd: ongelofelijk hoe de mensen hier (kunnen) leven: overal hutjes van stro, mens en dier in harmonie (geiten, kippen, parelhoenen, varkens, honden, katten,..... onder de schaduw van een boom zitten te wachten op..... de regen. Ik heb inmiddels door waarom de mannen hier niets doen: het zijn allemaal boeren en het heeft lange tijd niet meer geregend, hun oogst is echt aan het mislukken en dat is hier echt een ramp aan het worden, geen nood ik lijd geen honger... Ondanks dit alles
blijven ze lachen en vriendelijk wezen: die blanke man moet immers het gevoel hebben dat hij hier welkom is in Ghana. Voor de kinderen uit het dorp ben ik een attractie: als zotten springen ze rond me en het is helemaal feest als ik mijn camera laat zien. Ze spelen een ganse dag met een autoband, een bol garen, maken tekeningen in het zand of dansen en springen de ganse dag in het rond, gene Playstation of Playmobile nodig.
Maandag begin ik te werken in Tamale. Kort gezegd, ik start een onderzoek naar de kwaliteit en het niveau van het onderwijs in Ghana. Mijn directeur kwam heel gedreven over en er was zelfs een computer in zijn bureau. In de voormiddag zal ik scholen bezoeken en in de namiddag gesprekken houden met leerkrachten en leerlingen. Eergisteren werd er me verteld dat de leerkrachten nog altijd een grote stok achter hun handen houden, voor het geval...
Ik ben benieuwd.
Mijn hut
Mijn gastfamilie is heel goed voor me, mijn vader is Mr. Razak. Hij lacht altijd en hij heeft een hoog aanzien in het dorp. De taal is alleen soms moeilijk, hij praat vrij slecht Engels en ik versta hem soms maar half... Na mijn eerste dag mocht ik al meteen mee naar een doopfeest van een familielid, ik moest me wel kleden in de traditionele Afrikaanse klederdracht...
Gisteren werd ik uitgenodigd op het voetbalveld om mee te spelen. Het was maar een training zeiden ze: 100 dorpelingen stonden langs de kant te kijken naar de training en toen ik op het veld werd geroepen, joelden ze als zot... Saliminga, saliminga (blanke man) en maar lachen: niet dat ze me uitlachen, ze zijn het niet gewend om een blanke te zien sporten. Ik ging in de goal staan en redde een paar mooie ballen (bescheiden als ik ben). Na de wedstrijd: "Saliminga, saliminga, you join our team tomorrow, you are white panter, very good " hehe... 4-3 gewonnen
Tot de volgende.... hieronder nog wat kiekjes
Dirk
Een echte geitenmarkt... overzicht van mijn dorp op het doopfeest in Africa-style
woensdag 4 juli 2007
Accra - Tamale
hieronder eerste fotootjes vanuit Ghana
mijn zusjes in Accra, lief eh
mijn broers Harouna en Michael
mijn zusjes in Accra, lief eh
mijn broers Harouna en Michael
een priester die predikt op straat in Accra
city of Accra ; lekker drukskes, alles wat er ook maar bestaat, wordt hier op je hoofd gedragen
lekkere kokosnoot, zo lekker he...
Gastmoeder Vic, schat van een vrouw.
Na busreis van 14 uren aangekomen in Tamale... mijn benen dubbel geplooid en onderweg een gemiddelde hartslag gehad van 120 omwille van het rijgedrag van de Ghanezen, hoe die hier rijden, tja.... De buschauffeur begint eerst met een gebed `for a save trip`, daarna wachten we tot de bus vol is, in ons geval duurde het maar anderhalf uur, African time he, daarna schuren door de bos, brrrr.....
Zeer hartelijk ontvangen door mijn nieuwe familie en rondleiding gekregen in stad Tamale, minder druk gelukkig dan Accra. De rare blikken wennen al, en sommigen noemen me al brother, yeah!!
Vanaf overmorgen word ik dan overgeplaatst naar mijn laatste gastfamilie in het dorp. Enkele sfeerbeelden hieronder en wist-je-datjes. Groeten vanuit Tamale, local temperature at 16.30u 30 degrees Celcius
Wist je dat......
- mannen in Ghana echt niks, maar dan ook NIKS doen. Vrouwen doen hier alles, van koken tot voor de kinderen zorgen en eten maken en poetsen, de mannen slapen en komen naar de keuken als het eten klaar is, hehe
- Ghanezen geloven in je `spirit`. Toen ik vertrok ik Accra moest ik van mijn broer Harouna zeker een sms sturen of bellen als ik in Tamale aankwam, zo zouden ze definitief afscheid van mijn geest kunnen nemen. Wanneer Ghanezen aan iemand denken, bellen ze hem gewoon op, ook snachts zo van: `my friend, I was thinking of you`
- er een gat in de markt is voor rioolputten en rioleringen in Ghana. It smells like ....
- mannen hier hand in hand lopen, dat is normaal bij beste vrienden (not gay) Vrouwen en mannen mogen elkaar publiek niet aanraken...
- mijn douche heerlijk is `s morgens; in de open lucht om 5.30u emmertje water over me heen kappen, refreshing
= er 1 maal om de twee dagen geen electriciteit is; lights off heet het, vervelend is wel dat het 24 uren duurt en je niet weet wanneer de elect. uitvalt (hopelijk nu niet)
ik ga het hierbij voorlopig laten, tot einde van de week
dinsdag 3 juli 2007
welcome obruni
een kort eerste bericht vanuit Ghana.
Na toch wel vermoeiende vlucht, stond er uiteraard niemand op mij te wachten... meteen al mogen kennismaken met Afrika.. Na wat heen en weer gebel toch aangekomen in gastfamilie.... smorgens meteen mee naar mis, niet te doen, eivolle kerk en iedereen aan het roepen en gospels zingen, zo krijgen we de kerk in belgie ook wel vol denk ik... plots deed pastoor een oproep in de trent van: welcome white man in our church, maf
the lord is with you, white man. Tell me, what is your pastor name? euhmmmm Tuurke Jansen??? Nee Ghana is echt heel gelovig en ze vinden het vreemd dat ik de naam van mijn kerk of pastoor niet ken, haha
daarna naar Accra centrum gegaan; hier kwam ik ogen en oren tekort, chaos in het kwadraat en iedereen klampt je aan, weliswaar op een vriendelijke manier:'obruni obruni (blanke man) where you come from, how are you enz....
Nu moet ik afronden, binnen paar dagen post ik nog eens, dan met foto en meer uitleg> momenteel ga ik een 12uren busreis tegenmoet naar Tamale in het Noorden waar ik dan het echte Ghana zal zien..... zij die twijfelen, ik amuseer me hier rot
obruni Dirk
Na toch wel vermoeiende vlucht, stond er uiteraard niemand op mij te wachten... meteen al mogen kennismaken met Afrika.. Na wat heen en weer gebel toch aangekomen in gastfamilie.... smorgens meteen mee naar mis, niet te doen, eivolle kerk en iedereen aan het roepen en gospels zingen, zo krijgen we de kerk in belgie ook wel vol denk ik... plots deed pastoor een oproep in de trent van: welcome white man in our church, maf
the lord is with you, white man. Tell me, what is your pastor name? euhmmmm Tuurke Jansen??? Nee Ghana is echt heel gelovig en ze vinden het vreemd dat ik de naam van mijn kerk of pastoor niet ken, haha
daarna naar Accra centrum gegaan; hier kwam ik ogen en oren tekort, chaos in het kwadraat en iedereen klampt je aan, weliswaar op een vriendelijke manier:'obruni obruni (blanke man) where you come from, how are you enz....
Nu moet ik afronden, binnen paar dagen post ik nog eens, dan met foto en meer uitleg> momenteel ga ik een 12uren busreis tegenmoet naar Tamale in het Noorden waar ik dan het echte Ghana zal zien..... zij die twijfelen, ik amuseer me hier rot
obruni Dirk
Abonneren op:
Posts (Atom)
