Hey allemaal
Bedankt voor de fijne berichtjes. Inderdaad nog geen zin om terug te komen, maar wetende dat we goed ontvangen worden en er nog vele leuke dingen op touw staan verzacht het wat. Na een intense reistrip van Wechau, helemaal in het noorden van Ghana, zijn we een beetje uitgeput aan de Westkust beland. Een afgelegen plekje, de "green turtle lodge" naast een uitgestrekt palmbomenstrand met ons eigen hutje ging de komende vier daagjes ons paradijs worden om te relaxen. Hier ons boekje te lezen, te bodyboarden op de hevige golven, een kanoe-tripje te maken in de mangrooves, te wandelen, maar vooral ook goed uitrusten van ons superfijn reisje. En na de Ghanese keuken waren gebakken bananen met honing 's morgens en 's avonds gegrilde vis met salade : overheerlijk. We zullen zeker de rust en warme sfeer van hier mee nemen naar huis en zo te horen best ook wat extra graden Celcius. Ondertussen zijn we naar Cape Coast ge-trotroot, waar we in de kelders van de slavenforten wel geconfronteerd werden met een stuk minder fraaie Europese geschiedenis. Morgen bezoeken we nog een gezellig klein vissersdorpje en dan is het back to the 'hectiek van Accra'. Hou jullie goed, wij doen dat ook [en jep voorlopig nog nergens tegengebotst, hihi)
Wat we hier in Ghana zullen missen:
- onderdompeling in andere cultuur
- de spontane reacties van de mensen en kinderen op straat
- de excentrieke kerkbijeenkomsten met overtuigend gevier
- hoe simpel leven ook luxe is
- gevarieerde nog ongerepte natuur zonder commerciele uitbuiting
- mobiele markten op het hoofd gedragen
- glimlach om kleine dingen en de vriendelijkheid van de mensen rondom je
- Ghanese humor
Waar we naar uitkijken:
- echte koffie, stuk kaas met bruin brood en geen drie uur wachten voor eten na bestelling
- vaste prijzen voor openbaar vervoer en bussen die vertrekken, ook al zitten ze niet vol
- warm water en w.c. die doorsjast
- leven in anomiteit, niet aangeklampt worden als `obruni` met top-drie vragen: Do you want to be my friend? Where are you going ? Could you give my your contacts ?
- geen malaria-muggen
- JULLIE ! tot gauw
lieve groetjes
Dirk en Griet
donderdag 23 augustus 2007
donderdag 16 augustus 2007
safari-trip
7 weken zijn bijna voorbij het begint stilaan op zijn einde te lopen... gelukkig hebben we nog een dikke week voor de boeg om zoveel mogelijk Ghana op te snuiven.
Afgelopen zaterdag zijn we aangekomen in Mole National Park, een natuurpark en de toeristische trekpleister bij uitstek hier in Ghana. Het was best spannend om smorgens met een gewapende gids op pad te gaan op zoek naar olifanten, apen, krokodillen enz... Op 10 meter afstand een familie olifanten zien passeren in wild life is echt `waaw, jij bent groot en ik ben klein....`- gevoel. Het uitzicht vanuit het hotel over het park was voor mij een van de mooiste beelden totnogtoe hier in Ghana, bijna onbeschrijflijk, zeker als er doodleuk twee olifanten goeiendag komen zeggen op 2 meter van het hotel...
Na drie dagen gesafaried, vertrokken naar een nijlpaarden-resort in Wecchiau, tegen de grens met Ivoorkust en Burkina Faso. Dit is een van de tientallen eco-projects in Ghana: een back to basics formule in de natuur met de nodige accomodatie-voorzieningen voor de gasten. Het geld dat de toeristen betalen voor hun verblijf en gids wordt gebruikt om de community te voorzien van bijvoorbeeld waterputten en zonne-energie-toepassingen om savonds licht te hebben (zo kunnen de kids studeren,haha) Helaas geen nijlpaarden gezien, omdat de rivier te hoog stond (regenseizoen) maar het dorpje Wecchiau heeft echt iets magisch: supervriendelijke mensen, een geweldige gids, een boomhutplatform waar we uren in gelegen hebben, genieten van ingredienten halen op de markt en savonds in het donker klaarmaken (spaghetti !), ondergedompeld in het leven daar in een echt afgelegen streek zonder licht,luxe of electriciteit. Deze mensen straalden gewoon geluk, warmte en happy uit, en wij profiteerden gezellig mee
Tijdens onze laatste week gaan we de Zuidkust bezoeken met zee, strand slavenforten en kastelen op het menu. In Belgie weinig nieuws zo te horen, misschien blijven we wel hier (http://www.greenturtle.com)/hehe...
Dirk en Griet
Afgelopen zaterdag zijn we aangekomen in Mole National Park, een natuurpark en de toeristische trekpleister bij uitstek hier in Ghana. Het was best spannend om smorgens met een gewapende gids op pad te gaan op zoek naar olifanten, apen, krokodillen enz... Op 10 meter afstand een familie olifanten zien passeren in wild life is echt `waaw, jij bent groot en ik ben klein....`- gevoel. Het uitzicht vanuit het hotel over het park was voor mij een van de mooiste beelden totnogtoe hier in Ghana, bijna onbeschrijflijk, zeker als er doodleuk twee olifanten goeiendag komen zeggen op 2 meter van het hotel...
Na drie dagen gesafaried, vertrokken naar een nijlpaarden-resort in Wecchiau, tegen de grens met Ivoorkust en Burkina Faso. Dit is een van de tientallen eco-projects in Ghana: een back to basics formule in de natuur met de nodige accomodatie-voorzieningen voor de gasten. Het geld dat de toeristen betalen voor hun verblijf en gids wordt gebruikt om de community te voorzien van bijvoorbeeld waterputten en zonne-energie-toepassingen om savonds licht te hebben (zo kunnen de kids studeren,haha) Helaas geen nijlpaarden gezien, omdat de rivier te hoog stond (regenseizoen) maar het dorpje Wecchiau heeft echt iets magisch: supervriendelijke mensen, een geweldige gids, een boomhutplatform waar we uren in gelegen hebben, genieten van ingredienten halen op de markt en savonds in het donker klaarmaken (spaghetti !), ondergedompeld in het leven daar in een echt afgelegen streek zonder licht,luxe of electriciteit. Deze mensen straalden gewoon geluk, warmte en happy uit, en wij profiteerden gezellig mee
Tijdens onze laatste week gaan we de Zuidkust bezoeken met zee, strand slavenforten en kastelen op het menu. In Belgie weinig nieuws zo te horen, misschien blijven we wel hier (http://www.greenturtle.com)/hehe...
Dirk en Griet
zaterdag 11 augustus 2007
back in Tamale
Hey allemaal
Nog eens een berichtje vanuit het mooie Ghana om te laten weten dat we het goed maken en om een klein beetje van onze laatste boeiende ervaringen te vertellen. Ondertussen waren we in Hohoe gearriveerd, een aangenaam klein stadje en ideaal om van daaruit wat idylische plekjes te ontdekken. Ons logement was ook al leuk, een heel oud gebouw langs rivierzijde, waar we konden relaxen, de vrouwen in de rivier de hele was zien doen (wij hebben het toch maar bij een emmerke gehouden) en mee van de kerkmuziekanten konden “genieten’. Maar vooral ons uitstapke naar de Wli Waterfall met tro-to was wel sjiek. Na 45 minuutjes wandelen eerst de lagere waterval ontdekt en daar een verfrissende duik gemaakt. Dat was nodig, want we hadden ons laten overtuigen door een locale ghanese gids de bovenste waterval ook op te zoeken. Dat was in het totaal heen-en-terug bijna vier uur de berg -doorheen 't regenwoud- omhoog hiken . Adembenemende zichten, maar ook letterlijk buiten adem. Eenmaal aangekomen kregen we onmiddelijk verfrissing door de kracht van het neervallende water en onze gids pakte hier en daar ook wel een vrucht uit de bomen. Terug in Wli-dorp was onze indruk dat er een groot feest aan de gang was, iedereen was ook heel zat. Dan bleek dat begrafenissen hier zo verlopen, bizar ; drank, gelach en verdriet gedeeld. En toen Dirk dan nog eens zo`n kei grote kom water van een klein meisje op zijn hoofd plaatste, begon iedereen natuurlijk met ons te lachen. Zijn zo wel van die eenvoudige, bijzondere momentjes. Terug in Hohoe zeiden we nog luidiop hoe aangenaam en sjiek we het hier vonden, hoe fel we toch boften…
Maar zoiets nooit te luid zeggen he. Daarna paspoort tijdje kwijt, oorbel verloren, virus op chip codac (kunnen dus geen foto`s downloaden) en vooral ontmoeting met het "afrikaanse reizen". Kort samengevat ; Na overnachting in Akosombo blijkt 2-daagse ferry naar noorden niet te vertrekken, als we dan eerst via Accra en daarna via Kumasi een bus willen nemen zijn die telkens vol en we hebben onderweg 's nachts ook mogen kennismaken met toiletten die een prijs kunnen krijgen voor de vieste van allemaal. Zo hebben we wel stukjes krant op een andere manier leren apprecieren.
Maar na hevige zon komt in Ghana felle regen en daarna een zalig cool weertje, dus uiteindelijk zijn wij ook goed gearriveerd om 2 uur `s nachts in Tamale en zijn zalig ingedut. `s Morgens wel spannend, benieuwd naar de ontmoetingen met de mensen hier en indrukken die zouden volgen. We gingen dan ook Dirks werkplek bezoeken, de mensen van Meet Afrika en vooral ook zijn familie in het dorpje Zayuri. Ik stond versteld hoe Dirk daar op zo`n korte tijd toch echt een plekje bij die mensen gekregen had en we voelden ons warm onthaald. Op Dirks werk hebben we nog heel wat ideeen rond werken met kinderen op school en ruimer uitgewisseld met zijn baas, ‘mister Theodor’ die helemaal wild van Dirk stond. We zijn zelfs met hem naar een speciale mis geweest, en special is nog zacht uitgedrukt. Niet te doen, al dat gezing, geschreeuw, gedans-gespring, .. 't leek soms tussen een disco en trance in. Dus konden we nie anders dan mee doen en dirk kon zich best goe laten gaan, 't was weer een zicht (gelukkig kunt ge geen foto's zien, hihi). Maar eigenlijk hebben we meer met Dirks colega, Ransford opgetrokken waar we ook twee nachtjes geslapen hebben en zijn familie voor ons de plaatselijke gerechtjes als banku, fufu, … klaarmaakten, echt lief. Het bijzonderste bleef wel de ontmoeting met zijn dorp Zayuri en zijn vader. Ook daar weer een warm onthaal en ook super fijn spelen met de kindjes. Chinese voetbal, vlaggenstok, ... zijn nu geintroduceerd daar, met 60 kinderen tegelijk gespeeld en daarna Dirk nog levende basketpaal geweest. Geweldig die blikken van alle kindjes, sommige speels, deugeniet, verlegen, uitgelaten en er zijn vele handjes en high fives gegeven. Zijn hutje zag er trouwens ook ‘cosy’ uit en "mbamba" wordt hier wel in gedachten gehouden denk ik. Na twee daagjes in het dorp had ik het ook al wel wat lastig met afscheid. Dirk kreeg nog twee nieuwe’ yams’ mee (sort patat) en zijn ‘ vader’ woof ons uit.
Zo zijn we stillekes aan weer naar onze volgende bestemming aan het toeleven. Deze namiddag om 13u vertrekken we naar het nationale park ‘Mole’ waar de olifanten hopenlijk ons pad en niet onszelf zullen kruisen. Daarna trekken we naar meer afgelegen plaatsen aan de grens met Ivoorkust met nijlpaarden en misschien wel antilopen…
In ieder geval heel veel groetjes en wij hopen dat jullie het ook goed stellen. Dat alles ok is met de familie. Zijn ook benieuwd hoe feestjes geweest zijn ; aan de vijver in Opitter, vrijgezellen van Elke, verjaardag Geert en Ellen, babyborrel Claudia, …. en wensen jullie ook nog goei chirofeesten, pukkelpop, Antiliaanse feesten… toe en nog ne goeie verhuis na Marktrock he L. (als de kater meevalt…)
Dikke dike kussen, liefs
Griet en Dirk
Nog eens een berichtje vanuit het mooie Ghana om te laten weten dat we het goed maken en om een klein beetje van onze laatste boeiende ervaringen te vertellen. Ondertussen waren we in Hohoe gearriveerd, een aangenaam klein stadje en ideaal om van daaruit wat idylische plekjes te ontdekken. Ons logement was ook al leuk, een heel oud gebouw langs rivierzijde, waar we konden relaxen, de vrouwen in de rivier de hele was zien doen (wij hebben het toch maar bij een emmerke gehouden) en mee van de kerkmuziekanten konden “genieten’. Maar vooral ons uitstapke naar de Wli Waterfall met tro-to was wel sjiek. Na 45 minuutjes wandelen eerst de lagere waterval ontdekt en daar een verfrissende duik gemaakt. Dat was nodig, want we hadden ons laten overtuigen door een locale ghanese gids de bovenste waterval ook op te zoeken. Dat was in het totaal heen-en-terug bijna vier uur de berg -doorheen 't regenwoud- omhoog hiken . Adembenemende zichten, maar ook letterlijk buiten adem. Eenmaal aangekomen kregen we onmiddelijk verfrissing door de kracht van het neervallende water en onze gids pakte hier en daar ook wel een vrucht uit de bomen. Terug in Wli-dorp was onze indruk dat er een groot feest aan de gang was, iedereen was ook heel zat. Dan bleek dat begrafenissen hier zo verlopen, bizar ; drank, gelach en verdriet gedeeld. En toen Dirk dan nog eens zo`n kei grote kom water van een klein meisje op zijn hoofd plaatste, begon iedereen natuurlijk met ons te lachen. Zijn zo wel van die eenvoudige, bijzondere momentjes. Terug in Hohoe zeiden we nog luidiop hoe aangenaam en sjiek we het hier vonden, hoe fel we toch boften…
Maar zoiets nooit te luid zeggen he. Daarna paspoort tijdje kwijt, oorbel verloren, virus op chip codac (kunnen dus geen foto`s downloaden) en vooral ontmoeting met het "afrikaanse reizen". Kort samengevat ; Na overnachting in Akosombo blijkt 2-daagse ferry naar noorden niet te vertrekken, als we dan eerst via Accra en daarna via Kumasi een bus willen nemen zijn die telkens vol en we hebben onderweg 's nachts ook mogen kennismaken met toiletten die een prijs kunnen krijgen voor de vieste van allemaal. Zo hebben we wel stukjes krant op een andere manier leren apprecieren.
Maar na hevige zon komt in Ghana felle regen en daarna een zalig cool weertje, dus uiteindelijk zijn wij ook goed gearriveerd om 2 uur `s nachts in Tamale en zijn zalig ingedut. `s Morgens wel spannend, benieuwd naar de ontmoetingen met de mensen hier en indrukken die zouden volgen. We gingen dan ook Dirks werkplek bezoeken, de mensen van Meet Afrika en vooral ook zijn familie in het dorpje Zayuri. Ik stond versteld hoe Dirk daar op zo`n korte tijd toch echt een plekje bij die mensen gekregen had en we voelden ons warm onthaald. Op Dirks werk hebben we nog heel wat ideeen rond werken met kinderen op school en ruimer uitgewisseld met zijn baas, ‘mister Theodor’ die helemaal wild van Dirk stond. We zijn zelfs met hem naar een speciale mis geweest, en special is nog zacht uitgedrukt. Niet te doen, al dat gezing, geschreeuw, gedans-gespring, .. 't leek soms tussen een disco en trance in. Dus konden we nie anders dan mee doen en dirk kon zich best goe laten gaan, 't was weer een zicht (gelukkig kunt ge geen foto's zien, hihi). Maar eigenlijk hebben we meer met Dirks colega, Ransford opgetrokken waar we ook twee nachtjes geslapen hebben en zijn familie voor ons de plaatselijke gerechtjes als banku, fufu, … klaarmaakten, echt lief. Het bijzonderste bleef wel de ontmoeting met zijn dorp Zayuri en zijn vader. Ook daar weer een warm onthaal en ook super fijn spelen met de kindjes. Chinese voetbal, vlaggenstok, ... zijn nu geintroduceerd daar, met 60 kinderen tegelijk gespeeld en daarna Dirk nog levende basketpaal geweest. Geweldig die blikken van alle kindjes, sommige speels, deugeniet, verlegen, uitgelaten en er zijn vele handjes en high fives gegeven. Zijn hutje zag er trouwens ook ‘cosy’ uit en "mbamba" wordt hier wel in gedachten gehouden denk ik. Na twee daagjes in het dorp had ik het ook al wel wat lastig met afscheid. Dirk kreeg nog twee nieuwe’ yams’ mee (sort patat) en zijn ‘ vader’ woof ons uit.
Zo zijn we stillekes aan weer naar onze volgende bestemming aan het toeleven. Deze namiddag om 13u vertrekken we naar het nationale park ‘Mole’ waar de olifanten hopenlijk ons pad en niet onszelf zullen kruisen. Daarna trekken we naar meer afgelegen plaatsen aan de grens met Ivoorkust met nijlpaarden en misschien wel antilopen…
In ieder geval heel veel groetjes en wij hopen dat jullie het ook goed stellen. Dat alles ok is met de familie. Zijn ook benieuwd hoe feestjes geweest zijn ; aan de vijver in Opitter, vrijgezellen van Elke, verjaardag Geert en Ellen, babyborrel Claudia, …. en wensen jullie ook nog goei chirofeesten, pukkelpop, Antiliaanse feesten… toe en nog ne goeie verhuis na Marktrock he L. (als de kater meevalt…)
Dikke dike kussen, liefs
Griet en Dirk
vrijdag 3 augustus 2007
samen op de tro-tro...
Eerste indrukken Ghana:
wereld van CONTRAST; hectisch tov. idyllisch rustig - uitersten in knalfelle kleuren - armoede versus overvloed in gsmgebruik - de uren vqn de buskes en het uiteindelijke vertrek ervan - `t wisselende landschap gaande van lagoons, tot zee, rainforest, bergen, stoffige wegen, ...
en dan ook heel wat STANDVASTIGHEDEN; vriendelijke mensen, relaxte sfeer, super lekkere verse vruchten, verwonderde blikken naar ons met daarna zingen/lachen, een grote speelsheid, adembenemende zichten en klimaat
Hey allemaal daar
Hier volgt ons eerste reisverhaaltje, gezien we na heel wat afgelegen reispaden het internet terug gekruisd hebben en na bijna een weekje trekken al wel wat te vertellen hebben.
`t Weerzien met dirkske was super* Na een wat vertraagde vlucht, `s morgens vroeg in accra airport onthaald door dirkskes stralende glimlach en fonkelende oogskes. Amai ik zag zo dat die van zijn vrijwilligerswerk en verblijf in Tamale genoten had. `t voelde ook wel een beetje als thuiskomen voor mij, ook al was ik nu ver weg met allemaal nieuwe indrukken, geuren, kleuren ervaringen, ...
En die konden we al direct ontdekken in het plaatselijke marktje waar alle tro-tro`s (buskes) vertrekken. We hadden tijd genoeg, aangezien die maar vertrekken als de buskes letterlijk vol zitten. Ondertussen konden we genieten van de frisse hectiek, de vrouwen met hun marktwaren en eten in grote kommen op hun hoofd, de gast die zo luid hij kon steeds riep voor wie nog mee naar onze volgende bestemming ging...
Na een superspannende tro-tro rit zonder airbag, veel hobbels, snelheid en plots stoppen zijn we dan op ons eerste reisplekje aangkomen: ada foa. Met een kanoe verder gevaren naar een verlaten zandstrand met links van ons de zee en rechts de rivier, supermooi. Woeste zee, maar zo`n komplete rust, genieten op volle toeren. Ook de hudowc in de grond en ons strandhutje waren erg charmant. Verder gerelaxed in hangmat, verse kokosnoten geplukt en gegeten, gevaren, gewandeld door dorpje en s`avond onder volle maan op strand, ... GENIETEN
Dinsdag met motorbootje richting keta. Toen ik onderweg mijne sunblock bovenhaalde was iedereen nieuwsgierig. Gevolg; iedereen van die boot, inclusief man van 85 om de beurt die op zijn gezicht aan`t smeren en maar lachen, lachen lachen. Da zijn zo van die fijne momenten met verwondering. Aangekomen in dorpje aan water dan verder tro-tro genomen tot Tekbe. Onderweg wordt ge best veel aangesproken, zijn blanken ook echt niet gewoon. Zelf hebben we er hier ook nog geen ontmoet. Reacties zijn wel heel open en vriendelijk en vooral de kindjes zijn vaak heel enthousiast en wij doen dan zotjes mee, ge moest ons eens mee zien spelen en gek doen. Daar in de buurt een slavengevangenis van vroeger gezien met wat geschiedenisvoer door een locale gids, gekuierd in dorpje en `s avonds voor eerste (en laatste) keer fles wijn geprobeerd die duidelijk ook geschiedenis was. Na nachtje slapen naar vogelkijkhut bij lagoon geweest, mooi zicht maar niet zoveel vogels. Ik denk dat we daarvoor nog iets vroeger moesten opstaan. Strandwandeling terug naar ons verblijf was supermooi met verlaten visserboten, fris water, warm zand en dirk die af en toe uitgepuft neerplofte...
En nu zitten we dus in het oosten in Ho waar we gisteren een goed gevuld en avontuurlijk dagje hadden. Omdat we naar afgelegen, moelijker te bereiken plekjes in omgeving wilden, hebben we een auto gehuurd van Bene die ons rondreed. Voor hem was het ook de eerste keer dat hij die plekjes zag en we zijn dan samen op ontdekking gegaan. Je voelt dat zij duidelijk niet de luxe hebben om een dagje niet te werken en wat rond te kijken, maar ja tegelijk heb ik leuven ook nog nie echt zo heel goe bezocht. In ieder geval vonden we het alle drie de moeite ; naar top berg `gehiked`, dan wandelingetje langs touwen naar afgelegen watervalleke, veel geniet en gepuff, een deugddoend zakje water en vooral ook lachen. Daarna konden we ons wat laten gaan in hetheiligdom voor apen in de `rainforrest`. `t Zijn een uitgestorven soort (Mona), dezelfde trouwens als aapje van pipi-langkous. De weg van en naar deze plekjes was best wel avontuurlijk, hobbelig, soms opgebroken, maar met een paar keer stilvallen, verkeerd rijden zijn we goed thuis geraakt en in ons bedje. `k Ga terug moeten wennen in Belgie, hier gaan we soms al om 9 uur slapen en zoals ge weet is da niet mijn gewoonte he. De dag begint hier ook wel best vroeg.
Deze middag trekken we verder naar Hoehoe. Zien er al naar uit... , we genieten met ons beidjes heel fel van het reisje en elkaar. Hopen dat jullie het daar ook goed stellen ; met de zwangerschappen, thuis, werk-of hopelijk ook vakantie. Zijn ook benieuwd naar jullie mailtjes.
Als het lukt zullen we sevens ook nog wat foto`s doorsturen, maar tot nu toe werkte het nog nie.
Heel veel liefs en warme groetjes
griet en dirk
wereld van CONTRAST; hectisch tov. idyllisch rustig - uitersten in knalfelle kleuren - armoede versus overvloed in gsmgebruik - de uren vqn de buskes en het uiteindelijke vertrek ervan - `t wisselende landschap gaande van lagoons, tot zee, rainforest, bergen, stoffige wegen, ...
en dan ook heel wat STANDVASTIGHEDEN; vriendelijke mensen, relaxte sfeer, super lekkere verse vruchten, verwonderde blikken naar ons met daarna zingen/lachen, een grote speelsheid, adembenemende zichten en klimaat
Hey allemaal daar
Hier volgt ons eerste reisverhaaltje, gezien we na heel wat afgelegen reispaden het internet terug gekruisd hebben en na bijna een weekje trekken al wel wat te vertellen hebben.
`t Weerzien met dirkske was super* Na een wat vertraagde vlucht, `s morgens vroeg in accra airport onthaald door dirkskes stralende glimlach en fonkelende oogskes. Amai ik zag zo dat die van zijn vrijwilligerswerk en verblijf in Tamale genoten had. `t voelde ook wel een beetje als thuiskomen voor mij, ook al was ik nu ver weg met allemaal nieuwe indrukken, geuren, kleuren ervaringen, ...
En die konden we al direct ontdekken in het plaatselijke marktje waar alle tro-tro`s (buskes) vertrekken. We hadden tijd genoeg, aangezien die maar vertrekken als de buskes letterlijk vol zitten. Ondertussen konden we genieten van de frisse hectiek, de vrouwen met hun marktwaren en eten in grote kommen op hun hoofd, de gast die zo luid hij kon steeds riep voor wie nog mee naar onze volgende bestemming ging...
Na een superspannende tro-tro rit zonder airbag, veel hobbels, snelheid en plots stoppen zijn we dan op ons eerste reisplekje aangkomen: ada foa. Met een kanoe verder gevaren naar een verlaten zandstrand met links van ons de zee en rechts de rivier, supermooi. Woeste zee, maar zo`n komplete rust, genieten op volle toeren. Ook de hudowc in de grond en ons strandhutje waren erg charmant. Verder gerelaxed in hangmat, verse kokosnoten geplukt en gegeten, gevaren, gewandeld door dorpje en s`avond onder volle maan op strand, ... GENIETEN
Dinsdag met motorbootje richting keta. Toen ik onderweg mijne sunblock bovenhaalde was iedereen nieuwsgierig. Gevolg; iedereen van die boot, inclusief man van 85 om de beurt die op zijn gezicht aan`t smeren en maar lachen, lachen lachen. Da zijn zo van die fijne momenten met verwondering. Aangekomen in dorpje aan water dan verder tro-tro genomen tot Tekbe. Onderweg wordt ge best veel aangesproken, zijn blanken ook echt niet gewoon. Zelf hebben we er hier ook nog geen ontmoet. Reacties zijn wel heel open en vriendelijk en vooral de kindjes zijn vaak heel enthousiast en wij doen dan zotjes mee, ge moest ons eens mee zien spelen en gek doen. Daar in de buurt een slavengevangenis van vroeger gezien met wat geschiedenisvoer door een locale gids, gekuierd in dorpje en `s avonds voor eerste (en laatste) keer fles wijn geprobeerd die duidelijk ook geschiedenis was. Na nachtje slapen naar vogelkijkhut bij lagoon geweest, mooi zicht maar niet zoveel vogels. Ik denk dat we daarvoor nog iets vroeger moesten opstaan. Strandwandeling terug naar ons verblijf was supermooi met verlaten visserboten, fris water, warm zand en dirk die af en toe uitgepuft neerplofte...
En nu zitten we dus in het oosten in Ho waar we gisteren een goed gevuld en avontuurlijk dagje hadden. Omdat we naar afgelegen, moelijker te bereiken plekjes in omgeving wilden, hebben we een auto gehuurd van Bene die ons rondreed. Voor hem was het ook de eerste keer dat hij die plekjes zag en we zijn dan samen op ontdekking gegaan. Je voelt dat zij duidelijk niet de luxe hebben om een dagje niet te werken en wat rond te kijken, maar ja tegelijk heb ik leuven ook nog nie echt zo heel goe bezocht. In ieder geval vonden we het alle drie de moeite ; naar top berg `gehiked`, dan wandelingetje langs touwen naar afgelegen watervalleke, veel geniet en gepuff, een deugddoend zakje water en vooral ook lachen. Daarna konden we ons wat laten gaan in hetheiligdom voor apen in de `rainforrest`. `t Zijn een uitgestorven soort (Mona), dezelfde trouwens als aapje van pipi-langkous. De weg van en naar deze plekjes was best wel avontuurlijk, hobbelig, soms opgebroken, maar met een paar keer stilvallen, verkeerd rijden zijn we goed thuis geraakt en in ons bedje. `k Ga terug moeten wennen in Belgie, hier gaan we soms al om 9 uur slapen en zoals ge weet is da niet mijn gewoonte he. De dag begint hier ook wel best vroeg.
Deze middag trekken we verder naar Hoehoe. Zien er al naar uit... , we genieten met ons beidjes heel fel van het reisje en elkaar. Hopen dat jullie het daar ook goed stellen ; met de zwangerschappen, thuis, werk-of hopelijk ook vakantie. Zijn ook benieuwd naar jullie mailtjes.
Als het lukt zullen we sevens ook nog wat foto`s doorsturen, maar tot nu toe werkte het nog nie.
Heel veel liefs en warme groetjes
griet en dirk
woensdag 25 juli 2007
bijna weg uit Tamale
Weekendje Bolgatanga heeft deugd gedaan: overdosis frieten, koffie en confituur… Overdag lekker boekje lezen onder de schaduw van de mangobomen. `s Avonds leuke gesprekken gehad met Carole, manager van Meet Africa en ook vrijwilliger. Ze verblijft hier in totaal 9 maanden… Onze Westerse inzichten vergeleken met de Ghanese en lekker gefilosofeerd over leven, werk, relaties… Tja, Ghanezen zijn ongelofelijk lieve mensen, maar de meeste mensen hier hebben het IQ van ….. en daarom doet het eens deugd om eens lekker te zeveren, ook al is dat dan met een Hollandse -:)
Wat me hier vooral opvalt in Ghana is dat de samenleving op verschillende snelheden loopt. Als je in een dorpje belandt en je stelt jezelf de vraag of dit nu 13de, 14de, 15de of 21ste eeuw is, je zou het echt niet kunnen zeggen, totdat plots dan omalief in haar traditioneel gewaad vanachter haar hutje komt aanstormen en staat te schreeuwen tegen een nieuwe Nokia gsm… Die invloed van het Westen zie je ook in de steden: de internetcafeetjes rijzen hier als paddestoelen uit de grond, weliswaar met de snelheid van een commodore 64-processor, op straat vind je overal verkopers van pay-cards voor mobieltjes. Stromend water en electriciteit is dan weer vaak ver zoek. Op enkele vierkante meters sla je hier dus makkelijk een paar industriele revoluties over.. Ook het feminisme zou een vette kluif hebben hier in Ghana, maar deze story bewaar ik best voor thuis...
Andere tegenstellingen merk ik op het werk: Ghanezen hebben soms goede ideeen, zoals bijvoorbeeld preventie op scholen ipv repressie (slaan en straffen), problem solving en coaching children… Als ik dan vraag hoe zich dat in de praktijk vertaalt, en hoe we dit gaan aanpakken, dan zijn ze `ermee bezig`: `that`s what we are dealing right now…`
Het komt er dus op neer dat de organisatie waar ik voor werk al 4 jaar bezig is, maar dat ik blijkbaar de eerste ben die echt bijlessen geeft aan zwakke leerlingen… de vraag die ik me dan deze week meerdere malen bij mezelf gesteld heb is; `WAT HEBBEN JULLIE DIE 4 JAAR DAN EIGENLIJK GEDAAN ?` Nu begrijp ik plots waarom er geslapen wordt op het werk, naar de winkel wordt gegaan tijdens de uren en je mag uitslapen, zolang je mr. Theodor maar verwittigt, wat ga ik me moeten aanpassen in Zaventem als ik terugkom. Onze Belgische arbeidsdiscipline en -ethos mag er best wel wezen…Een kruisbestuiving van beide culturen zou ideaal zijn, denk ik soms...
De laatste dagen naderen in mijn dorp en ik ga mijn familie echt missen: hun grenzeloze gastvrijheid en hun altijd goed humeur hebben me echt `gepakt`. Nog twee nachten in mijn hutje en dan zit `mijn` eerste avontuur erop en `ons` tweede avontuur begint samen, Griet en ik, reizen in Ghana, zalig… Ik kijk er nu al naar uit om samen met Griet terug te komen naar Tamale binnen 14 dagen.
Verder heb ik het me wel al meerdere malen beklaagd door te zeggen dat ik niet geloof, vele Ghanezen hebben opgevangen dat die blanke man niet in God gelooft, en vriendelijk zoals ze zijn, willen ze me dagelijks naar church brengen om me te doen inzien van het wonder van Gods`bestaan, haha...
Dit is mijn laatste berichtje vanuit Tamale, het volgende zullen we met zijn tweetjes ondertekenen. Bedankt voor de vele reacties op mijn blog vanuit thuisland, doet deugd om te horen hoe het allemaal met jullie gaat: Dreesen junior, stamp die directeur van Binpac maar eens goed onder zijn kont als ge vertrekt, verf ze nog goed (kus aan Charlotteke) en Dreesen senior, enjoy the party, Schrooten en Leneke amuseren zich blijkbaar ook in Okkeziel, al de rest, zeker ook familie Renette, have a niiiiiiiiiiiiiiiiiiiiice day...
Mbamba
Wat me hier vooral opvalt in Ghana is dat de samenleving op verschillende snelheden loopt. Als je in een dorpje belandt en je stelt jezelf de vraag of dit nu 13de, 14de, 15de of 21ste eeuw is, je zou het echt niet kunnen zeggen, totdat plots dan omalief in haar traditioneel gewaad vanachter haar hutje komt aanstormen en staat te schreeuwen tegen een nieuwe Nokia gsm… Die invloed van het Westen zie je ook in de steden: de internetcafeetjes rijzen hier als paddestoelen uit de grond, weliswaar met de snelheid van een commodore 64-processor, op straat vind je overal verkopers van pay-cards voor mobieltjes. Stromend water en electriciteit is dan weer vaak ver zoek. Op enkele vierkante meters sla je hier dus makkelijk een paar industriele revoluties over.. Ook het feminisme zou een vette kluif hebben hier in Ghana, maar deze story bewaar ik best voor thuis...
Andere tegenstellingen merk ik op het werk: Ghanezen hebben soms goede ideeen, zoals bijvoorbeeld preventie op scholen ipv repressie (slaan en straffen), problem solving en coaching children… Als ik dan vraag hoe zich dat in de praktijk vertaalt, en hoe we dit gaan aanpakken, dan zijn ze `ermee bezig`: `that`s what we are dealing right now…`
Het komt er dus op neer dat de organisatie waar ik voor werk al 4 jaar bezig is, maar dat ik blijkbaar de eerste ben die echt bijlessen geeft aan zwakke leerlingen… de vraag die ik me dan deze week meerdere malen bij mezelf gesteld heb is; `WAT HEBBEN JULLIE DIE 4 JAAR DAN EIGENLIJK GEDAAN ?` Nu begrijp ik plots waarom er geslapen wordt op het werk, naar de winkel wordt gegaan tijdens de uren en je mag uitslapen, zolang je mr. Theodor maar verwittigt, wat ga ik me moeten aanpassen in Zaventem als ik terugkom. Onze Belgische arbeidsdiscipline en -ethos mag er best wel wezen…Een kruisbestuiving van beide culturen zou ideaal zijn, denk ik soms...
De laatste dagen naderen in mijn dorp en ik ga mijn familie echt missen: hun grenzeloze gastvrijheid en hun altijd goed humeur hebben me echt `gepakt`. Nog twee nachten in mijn hutje en dan zit `mijn` eerste avontuur erop en `ons` tweede avontuur begint samen, Griet en ik, reizen in Ghana, zalig… Ik kijk er nu al naar uit om samen met Griet terug te komen naar Tamale binnen 14 dagen.
Verder heb ik het me wel al meerdere malen beklaagd door te zeggen dat ik niet geloof, vele Ghanezen hebben opgevangen dat die blanke man niet in God gelooft, en vriendelijk zoals ze zijn, willen ze me dagelijks naar church brengen om me te doen inzien van het wonder van Gods`bestaan, haha...
Dit is mijn laatste berichtje vanuit Tamale, het volgende zullen we met zijn tweetjes ondertekenen. Bedankt voor de vele reacties op mijn blog vanuit thuisland, doet deugd om te horen hoe het allemaal met jullie gaat: Dreesen junior, stamp die directeur van Binpac maar eens goed onder zijn kont als ge vertrekt, verf ze nog goed (kus aan Charlotteke) en Dreesen senior, enjoy the party, Schrooten en Leneke amuseren zich blijkbaar ook in Okkeziel, al de rest, zeker ook familie Renette, have a niiiiiiiiiiiiiiiiiiiiice day...
Mbamba
donderdag 19 juli 2007
homies,
De electriciteit doet het al twee dagen niet op kantoor en we zitten dus zonder stroom, technisch werkloos. Niemand die weet hoe het komt, hoe lang het nog duurt of er uberhaupt iemand komt zien.. We will see mister Derrick, maybe tomorrow, haha`
Ik profiteer er dus even van en zit nu lekker te chillen in het internetcafe (airco zalig...) Deze week heb ik een documentaire gemaakt over school-life in Ghana. Een echte zoektocht, nee zeg maar queeste, was het om hier een videocamera te vinden. Niet dat ze niet behulpzaam de Ghanezen, maar ze begrijpen het verschil niet tussen een VIDEO camera en een FOTO camera. Soit, camera in mijn bezit en docu staat eindelijk op cd-rom en het resultaat is jaja het mag er wezen (tis hier zo moeilijk om bescheiden te blijven in Ghana). Ik heb de journalist in mij nog eens even naar boven gehaald en ik hoop met deze docu iets (wat weet ik niet, al is het maar het besef dat wij het oh zo retegoed hebben,maar niet beseffen) te bereiken in Belgie en Ghana, ik vond het echt nodig dat mensen kunnen zien hoe het onderwijs hier aan toe gaat, mission achieved! Mr. Theodor (my boss) is er zelfs extasisch van geworden, de brave man is direct naar church gegaan na het zien van docu (Mr. Derrick it seems that God have sent you... Why are you laughing mr. Derrick, tjaa......?)
Re-spect voor mr. Theodor trouwens, hij heeft YICC opgestart en met zijn loon als leerkracht van 80 Euro per maand voorziet hij zelf de organisatie: hier betaalt hij zijn personeel mee, logistiek, gebouw, alles. Geen subsidie, geen investeerders, noppes. HIj hoopt nu via funds raising zijn leningen te kunnen afbetalen, maar hij heeft het er allemaal voor over want `we are serving humanity`, schoon eh... Hij doet hier echt, en dat is gemeend, verdomd goed werk voor the kids.
Dit weekend ga ik op uitstap naar Bolgatanga in het Noorden (bijna Burkina Faso): een lekker hotel met douche en Westers eten (wat snak ik naar een boterham met kaas, of asperges of spaghetti of .....) gaat me deugd doen. Ik kan het woord mais nog amper spellen...
Dit weekend ga ik op uitstap naar Bolgatanga in het Noorden (bijna Burkina Faso): een lekker hotel met douche en Westers eten (wat snak ik naar een boterham met kaas, of asperges of spaghetti of .....) gaat me deugd doen. Ik kan het woord mais nog amper spellen...
Eens even op mezelf zijn heb ik ook wel nodig, want in het dorp lopen er altijd wel 5 of 10 mensen rond me. Volgende week komt Grietje eraan, yes yes...
Mbamba greets you all
p.s. Wie pakt wat in de tour dit jaar (epo, bloedzakjes, whiskey, groene trui,...) ??
p.p.s. Steven, you rock, leve KRC
maandag 16 juli 2007
mbamba is my name now
bijna twee weken in Ghana en ik moet zeggen dat ik al goed ingeburgerd ben hier: de koeien of geiten op straat, de auto`s zonder voorruit, de verkopers langs de weg.... het begint te wennen. En als ik na mijn werk terug naar huis fiets (elke dag 40 minuten heen!) en ik in mijn hutje aankom, voelt het bijna (maar natuurlijk niet helemaal) als `thuis` komen. Het dagelijkse groetritueel is ook bijna routine geworden, het gaat als volgt; desebaa (goeiemorgen), antwoord: naaaaaaaa, opnieuw desebaa, opnieuw naaaa, daarna ah bijlija (goed geslapen), antwoord: gom bien (ja dank u), dit herhaalt zich zonder overdrijven wel 100 keer per dag: Ghanezen houden eenmaal van een babbeltje....
Deze week ben ik beginnen te werken op YICC: Youth Idleness Control Center. Het is een begeleidingsinstituut voor scholen. Ik hou me vooral bezig met de studenten: zwakke leerlingen, leerlingenbegeleiding en bijscholing. Mijn collega`s zijn Ransford, Rosemary en Rashiba. Mijn baas isMr. Theodor, in een vorig leven bijbelse prediker en dat hebben ze hier geweten. Elke morgen bidden en praisen we the lord met de hele reutemeteut. De evangelies en psalmen komen me nu al de strot uit. (thank you Lord, for sending Mr. Derrick to Ghana here with us, so he can do your work here on earth, AMEN) Ik heb hem uiteraard nog niet durven zeggen dat ik niet geloof, de man krijgt een hartattaque vrees ik.
De ontmoetingen met de leerlingen en de omstandigheden waarin ze moeten leven, zijn soms wel zwaar om te verduren. Kinderarbeid is hier eerder de regel dan de uitzondering, dus van studeren komt er weinig in huis, met als gevolg dat vele 15-16-17 jarigen niet kunnen lezen of schrijven. Na school, direct naar de markt om eender wat te verkopen, dat is wat het merendeel van de jongens en meisjes moeten doen hier. Als Westerling is het moeilijk om dit te vatten en zou kinderarbeid verboden moeten worden, zeker als je zo kleine dreumesjes op straat ziet, maar de langs de andere kant is de armoede hier zo groot, dat kinderen mee moeten voorzien in het gezinsinkomen. De armoede heeft hier zo zijn invloed op het hele sociale leven, inclusief het onderwijs dus. Soms wil ik hier zoveel doen voor de kinderen hier, maar het probleem is zo veel groter dan je kan voorstellen... Toch heb ik het gevoel dat ik op een kleinschalige manier wel het verschil kan maken. Zo heb ik een les over het alfabet aan 14-17 jarigen gegeven (!!). Na de les begrepen ze eindelijk het verschil tussen J en G. Als dan zo een klein prutske u komt zeggen van: God Bless you Mr. Derrick for teaching us the alphabet... tja dan moet ge even op uw tanden bijten... Ook malaria is hier helaas aanwezig bij de kinderen, helaas kunnen ze geen ziekenhuis betalen en dan denk je; `Zou ik nu niet hun ziekenhuisrekening betalen (nog geen 5 euro) en hun daarmee helpen?`, maar voordat je het weet staan er hier dan morgen 10 van die knaapjes...Ik heb ze dan maar malaria-pillen gegeven..
Voor de rest word ik hier op het werk, en ook thuis, als een prins behandeld. Ze willen echt altijd het beste voor je, echte liefde man!! Ransford is mijn persoonlijke chauffeur en de twee dames verzorgen me echt super (tis hier zo warm soms....)
In het dorp heb ik deze week mijn stamnaam gekregen, Mbamba is my name, het betekent: ik ken jullie, ben er best fier op! Als ik terugkom van mijn werk, ga ik altijd met pa naar lokale bar, hij moet trouwens zijn dagelijkse `medecin` hebben, anders wordt hij ziek, zegt hij: een vol glas vol lokale boecht (iets tequila-achtig, vermoed ik) en pa is weer gezond, ik hou het meestal bij 1 biertje (echt 1, want het is 75 cl !!!): lekker chillen
that was for it for today, deze week heeft het trouwens voor de eerste keer in twee maanden geregend, lekker fris was het savonds, zalig. Ik ga deze week proberen om een soort documentaire te maken over school-life in Ghana, nu nog een video-camera proberen te vinden... makkelijker gezegd dan gedaan hier
Allee Mbamba greets you all
no pictures helaas (internet hier is grrrrrrrrr........)
Deze week ben ik beginnen te werken op YICC: Youth Idleness Control Center. Het is een begeleidingsinstituut voor scholen. Ik hou me vooral bezig met de studenten: zwakke leerlingen, leerlingenbegeleiding en bijscholing. Mijn collega`s zijn Ransford, Rosemary en Rashiba. Mijn baas isMr. Theodor, in een vorig leven bijbelse prediker en dat hebben ze hier geweten. Elke morgen bidden en praisen we the lord met de hele reutemeteut. De evangelies en psalmen komen me nu al de strot uit. (thank you Lord, for sending Mr. Derrick to Ghana here with us, so he can do your work here on earth, AMEN) Ik heb hem uiteraard nog niet durven zeggen dat ik niet geloof, de man krijgt een hartattaque vrees ik.
De ontmoetingen met de leerlingen en de omstandigheden waarin ze moeten leven, zijn soms wel zwaar om te verduren. Kinderarbeid is hier eerder de regel dan de uitzondering, dus van studeren komt er weinig in huis, met als gevolg dat vele 15-16-17 jarigen niet kunnen lezen of schrijven. Na school, direct naar de markt om eender wat te verkopen, dat is wat het merendeel van de jongens en meisjes moeten doen hier. Als Westerling is het moeilijk om dit te vatten en zou kinderarbeid verboden moeten worden, zeker als je zo kleine dreumesjes op straat ziet, maar de langs de andere kant is de armoede hier zo groot, dat kinderen mee moeten voorzien in het gezinsinkomen. De armoede heeft hier zo zijn invloed op het hele sociale leven, inclusief het onderwijs dus. Soms wil ik hier zoveel doen voor de kinderen hier, maar het probleem is zo veel groter dan je kan voorstellen... Toch heb ik het gevoel dat ik op een kleinschalige manier wel het verschil kan maken. Zo heb ik een les over het alfabet aan 14-17 jarigen gegeven (!!). Na de les begrepen ze eindelijk het verschil tussen J en G. Als dan zo een klein prutske u komt zeggen van: God Bless you Mr. Derrick for teaching us the alphabet... tja dan moet ge even op uw tanden bijten... Ook malaria is hier helaas aanwezig bij de kinderen, helaas kunnen ze geen ziekenhuis betalen en dan denk je; `Zou ik nu niet hun ziekenhuisrekening betalen (nog geen 5 euro) en hun daarmee helpen?`, maar voordat je het weet staan er hier dan morgen 10 van die knaapjes...Ik heb ze dan maar malaria-pillen gegeven..
Voor de rest word ik hier op het werk, en ook thuis, als een prins behandeld. Ze willen echt altijd het beste voor je, echte liefde man!! Ransford is mijn persoonlijke chauffeur en de twee dames verzorgen me echt super (tis hier zo warm soms....)
In het dorp heb ik deze week mijn stamnaam gekregen, Mbamba is my name, het betekent: ik ken jullie, ben er best fier op! Als ik terugkom van mijn werk, ga ik altijd met pa naar lokale bar, hij moet trouwens zijn dagelijkse `medecin` hebben, anders wordt hij ziek, zegt hij: een vol glas vol lokale boecht (iets tequila-achtig, vermoed ik) en pa is weer gezond, ik hou het meestal bij 1 biertje (echt 1, want het is 75 cl !!!): lekker chillen
that was for it for today, deze week heeft het trouwens voor de eerste keer in twee maanden geregend, lekker fris was het savonds, zalig. Ik ga deze week proberen om een soort documentaire te maken over school-life in Ghana, nu nog een video-camera proberen te vinden... makkelijker gezegd dan gedaan hier
Allee Mbamba greets you all
no pictures helaas (internet hier is grrrrrrrrr........)
Abonneren op:
Posts (Atom)
